blog

29 september 2021

Afgelopen vrijdag was er een wereldwijde klimaatstaking die was georganiseerd door Fridays for Future. Fridays for Future is ontstaan naar aanleiding van de schoolstaking die is ingezet door Greta Thunberg. Sinds 2018 staken scholieren en studenten, in navolging van haar, om te vechten voor een leefbare en rechtvaardige wereld voor iedereen.

Sinds mijn pubertijd heb ik al veel demonstraties gelopen en gefotografeerd. Het strijden voor een solidaire wereld met leefruimte voor mens en dier zit diep in mij gebakken. Vaak is er tijdens demonstraties veel woede voelbaar, omdat mensen het genoeg vinden en zij het idee hebben dat er niet naar hen geluisterd wordt. Zij verheffen hun stem en ballen hun vuist. Eisen worden gescandeerd en meegedragen op spandoeken en borden. Een bont gezelschap met talloze eisen zie ik vaak voorbij komen. 

Woede is een energie die mensen op de been brengt en in actie. Woede kan echter ook verblinden en leiden tot wilde razernij, waarbij de agressie de boventoon viert en er een gevecht wordt geleverd. Eerlijk gezegd vind ik het ook heerlijk om leuzen te schreeuwen en met mede-activisten te strijden waar ik voor sta. Het schreeuwen ontlaadt en geeft verbinding met de anderen. Of de boze boodschap aankomt bij het publiek wat winkelt is nog maar zeer de vraag. Een stille vastberaden lopende demonstratie met zwijgende activisten maakt vaak veel indruk bij de omstanders.

Wat mij afgelopen vrijdag diep raakte was een demonstrant met het bord met de tekst “Ik ben bang.” Deze tekst en de uitdrukking op het gezicht van de demonstrant spraken boekdelen. Zij stond ergens aan de rand van het Jaarbeursplein in Utrecht. Naast al het gejoel van de scholieren en studenten om haar heen stond zij daar. Zij liet zien dat zij bang is. Bang voor de toekomst, bang dat de zeespiegel stijgt, bang dat de leefbaarheid op onze planeet in gevaar komt met alle gevolgen van dien. 

Het raakte mij, omdat zij haar kwetsbaarheid liet zien. Achter de boosheid zit vaak een andere emotie onder die we niet willen voelen. De Vietnamese boeddhistische monnik Thich Nhat Hanh schrijft in zijn boek “Innerlijk Vuur” veel wijze woorden over boosheid en hoe hiermee om te gaan. Hij beschrijft dat je de woede niet moet onderdrukken of uit moet leven, maar door er met aandacht voor te zorgen. Wanneer je het onderdrukt zal het zich uiten op andere manieren in je lichaam of je gedrag. Wanneer je het uit blijft leven, dan blijf je het vuur opstoken en voeden. 

Hij zegt dat we vaak niet begrijpen waar onze woede vandaan komt of wat het nu eigenlijk is. Maar als je het weet te omarmen met bewuste aandacht dan wordt het gaandeweg duidelijk waar de woede voor staat. Het laten zien wat de aard van de boosheid is, kan leiden tot begrip en mededogen, waardoor er aansluiting ontstaat met de ander. Vanuit die aansluiting komt er hopelijk een verandering op gang wat leidt tot een wereld waar iedereen zich veilig voelt. 

21 juli 2021

Hoe mooi is het om met een groep mensen de evenwichtsoefening “de boom” te doen onder wuivende bomen in het park? Hoe prettig is om yoga te doen in het park met ruimte om je heen en frisse lucht? De komende weken begeleid ik de yoga bijeenkomsten in het park van Nieuwland te Amersfoort.

Toen ik in het asielzoekerscentrum werkte als psychiatrisch verpleegkundige, sprak ik veel mensen met veel lichamelijke klachten, die een uiting waren van spanning. Spanning veroorzaakt door trauma’s, een onzekere toekomst, zorgen om de kinderen en geen dag invulling hebben. Praten alleen hielp niet en ben begonnen met het geven van yoga. Tijdens dat uur kwamen mensen bij elkaar, kwamen in beweging en er ontstond meer ruimte in hun lichaam, maar ook in hun geest. Ook al is de situatie soms zo nijpend… een uurtje bewegen gaf verlichting en ontspanning. 

Ik ben met yoga in aanraking gekomen als voorbereiding op de geboorte van onze dochter Marijn. De partner- zwangerschapsyoga heeft mij geleerd om te ademen naar de pijn, in plaats van de pijn te ontlopen. Ik leerde door middel van ademhalingstechnieken dat ik ruimte kon creëren op plekken waar het lichaam vast zat. Deze technieken pas ik nog steeds toe als ik bijvoorbeeld last heb van lage rugpijn of pijn in mijn schouders. 

De yogalessen ben ik gaan volgens bij het Yoga Centrum in Amersfoort onder bezielende begeleiding van Rita Ceellie en later door Theo Snijders. Nu geef ik wekelijks yoga aan mensen met ernstig psychiatrische klachten en wijkbewoners in Nieuwland. Het mooie is aan deze bijeenkomsten is dat we wekelijks met elkaar bewegen en elkaar inspireren. In de oefeningen gaat het er niet om iets te bereiken of om een bepaald niveau te behalen, maar gaat het erom grenzen te herkennen en te erkennen. Sommige deelnemers doen dagelijks hun oefeningen en zijn flexibeler in hun lichaam en denken geworden. Door de yogaoefeningen hebben mensen meer contact met hun lichaam gekregen en weten zij meer wat de grenzen en mogelijkheden zijn van hun lijf. Door hier iedere week mee te oefenen, oefenen zij hiermee ook gelijktijdig hiermee om te gaan, wat van invloed is op het omgaan met stress en tegenslagen. Yoga doe je in die zin niet alleen op je matje, maar ook in het dagelijks leven.

28 juni 2021

De tuin staat er vol mee, de lampionplant is ruim aanwezig. Nu zijn de groene lampionnetjes nog vol in ontwikkeling en zijn zij de vrucht van een klein zacht geel bloemetje. In de herfst zal het groen verkleuren naar de felle oranje kleur, opvallend en schitterend tussen de bladeren in mijn tuin. De huid van de lampionnetjes zal dunner en dunner worden totdat je tussen alle mazen de heldere pit kan zien die al die tijd verborgen heeft gezeten. De lampionnetjes zullen wegwaaien en opgaan in de grond  en komen het jaar daarop weer op. Ze verspreiden zich woekerend en overal in de tuin duiken er weer onopvallende zacht gele bloemetjes op.

Eergisteren nam ik een groen lampionnetje mee naar het centrum van Amsterdam. Samen met mijn groepsgenoten van de vervolgopleiding tot mindfulness trainer gingen we het theoretisch deel van de MBSR training (Minfulness Based Stress Reduction) afronden. Rob Brandsma, onze docent van het Centrum van Mindfulness, had gevraagd om een symbool mee te nemen wat illustratief is wat je tijdens de opleiding had geleerd of mee wilde nemen vanuit de opleiding.

De lampionplant was een lievelingsplant van Carla; mijn ex-vrouw en overleden moeder van onze kinderen. Ieder jaar staan we verschillende keren bij haar stil en het lampionnetje komt steeds terug tijdens deze momenten. Ik ben haar dankbaar dat zij mij in contact heeft gebracht met het in aandacht leven met de dagelijkse dingen die je doet. Samen hadden we het boek “Iedere stap is vrede” van Thich Nhat Hanh gelezen en ontdekt dat je meditatie ook kan beoefenen tijdens het koken, de afwas, tandenpoetsen, het wandelen of welke dagelijkse activiteit dan ook en niet alleen op het kussen. Het zaadje van mindfulness is toen gelegd. Deze vorm van meditatie sprak en spreekt mij enorm aan, omdat je meer in contact bent met wat je doet en wat er in het hier en nu speelt. 

Op dit moment voel ik mij als trainer nog een groen lampionnetje, maar op momenten ook fel oranjekleurig of transparant met de pit duidelijk zichtbaar. In die zin houdt de vergelijking met de ontwikkeling van het lampionnetje op. Mindfulness en trainerschap is geen linear en chronologisch proces, maar iets wat van moment tot moment in intensiteit zal afwisselen. Iedere keer weer een nieuwe ontdekking.

%d bloggers liken dit: